Felix Castor umie sobie radzić z umarłymi. To żywi go wkurzają...

Po sprawie ducha z Archiwum Bonningtona Castor, uwierzywszy, że dzięki swym zdolnościom może jednak zdziałać coś dobrego (oczywiście „dobro” w kontaktach z nieumarłymi to pojęcie względne), powraca niechętnie do praktykowania egzorcyzmów. Lecz jego przyjaciel Rafi nadal pozostaje opętany, sukub Ajulutsikael (dla przyjaciół: Juliet) wciąż technicznie ma kontrakt na jego życie, a on sam jest ciągle – nie bójmy się tego słowa – biedny jak mysz kościelna.
Konsultacje dla lokalnej policji pomagają zaspokoić najpilniejsze wydatki, ale, by choć w części zapełnić dziurę w budżecie, Castor potrzebuje dużego, prywatnego zlecenia. Jednakże - ponieważ jego stosunki z losem są, delikatnie mówiąc, chłodne - dostaje pozornie błahą sprawę zaginionego ducha, która powoli, lecz nieuchronnie wciąga jego i jego najbliższych w sam środek złowieszczego spisku, zmierzającego do wywołania jednego z najgroźniejszych demonów piekieł.
A kiedy w tym samym raporcie policyjnym pojawiają się sataniści, krwawe ofiary, skradzione duchy i nawiedzone kościoły, można być pewnym, że z pewnością widnieje też w nim nazwisko: Felix Castor.